Τα Χριστούγεννα, όσο όμορφα κι αν είναι, φέρνουν μαζί τους έναν μικρό κυκλώνα μέσα στα παιδιά μας.
Φως, μουσικές, φασαρία, δώρα, αγκαλιές, συγγενείς…
Χαρά και υπερένταση ανακατεύονται με κούραση, προσμονή και λίγη ανησυχία.
Κι εμείς τα κοιτάμε και καταλαβαίνουμε:
χρειάζονται έναν τρόπο να τα πουν όλα αυτά — χωρίς να χρειαστεί να τα πουν.
Τα παιδιά δεν κάθονται να πουν “νιώθω πολλά μαζί”.
Το δείχνουν.
Με κίνηση, με φωνές, με γέλιο, με παιχνίδι.
Και ειδικά τις γιορτές… το χρειάζονται περισσότερο από ποτέ.
Γιατί το παιχνίδι έκφρασης είναι η γλώσσα τους.
Είναι ο τρόπος που ξεκουράζουν την καρδούλα τους.
Που αφήνουν την ενεργειακή τρικυμία να γίνει ιστορία, ήχος, γέλιο.
Που παίρνουν μια ανάσα ανάμεσα σε τόσα ερεθίσματα.
Και η αλήθεια είναι πως τα Χριστούγεννα είναι από μόνα τους ένα παραμύθι.
Ένα σκηνικό όπου επιτρέπεται να είσαι ξωτικό, δώρο, μπισκοτάκι, Ρούντολφ, Άη Βασίλης…
ό,τι θέλεις.
Εκεί που η φαντασία γίνεται καταφύγιο, κι εμείς οι μεγάλοι γινόμαστε πάλι παιδιά μαζί τους.
Το παιχνίδι έκφρασης δεν είναι “δραστηριότητα”.
Είναι άγγιγμα, σύνδεση, ανάσα.
Είναι ένας μαλακός τρόπος να τους πούμε:
“Σε βλέπω. Σε ακούω. Παίζω μαζί σου. Χαίρομαι που είσαι εδώ.”
Και όταν το παιδί γελάει, αυτοσχεδιάζει, υποδύεται, σκαρώνει ιστορίες…
τότε ξέρεις πως όλα αυτά τα γιορτινά συναισθήματα βρίσκουν επιτέλους τον δρόμο τους.
Όχι σε δύσκολες κουβέντες.
Αλλά σε γέλιο.
Σε φαντασία.
Σε παιχνίδι.
Αυτή είναι η μαγεία.
Και αυτή είναι η αλήθεια των Χριστουγέννων για τα παιδιά:
χρειάζονται χώρο να εκφραστούν — και χέρια που παίζουν μαζί τους.