Και να το πάρω επιτέλους στα σοβαρά.
Η Πρωτοχρονιά δεν μου ζήτησε στόχους.
Μου ζήτησε αλήθεια.
Κι εγώ, φέτος, πήρα μια απόφαση που ωρίμαζε καιρό μέσα μου:
να κάνω αυτό που αγαπώ.
Όχι σαν χόμπι.
Όχι σαν κάτι «παράλληλο».
Αλλά σαν επιλογή ζωής.
Να γράφω.
Να αγγίζω καρδιές.
Να συγκρίνω ψυχές.
Να δίνω μορφή στα συναισθήματα που δεν ξέρουμε πώς να πούμε.
Για χρόνια το έκανα σιωπηλά.
Στα δώρα. Στα παραμύθια. Στα γράμματα που γράφονταν για άλλους.
Μα φέτος, αντί να το κρύβω από φόβο ή μετριοφροσύνη,
αποφάσισα να το υλοποιήσω.
Γιατί η αγάπη, όταν δεν την τιμάς με πράξη,
σε βαραίνει.
Δεν ήταν εύκολη απόφαση.
Η υλοποίηση ποτέ δεν είναι.
Έχει έκθεση. Έχει αμφιβολία. Έχει το «κι αν;».
Αλλά έχει και κάτι άλλο: ανακούφιση.
Γιατί όταν κάνεις αυτό που σε εκφράζει,
παύεις να προδίδεις τον εαυτό σου.
Αν διαβάζεις αυτές τις λέξεις και κάτι μέσα σου χτυπάει,
ίσως να μην είναι τυχαίο.
Ίσως κι εσύ να ξέρεις ήδη τι αγαπάς,
αλλά να μην το έχεις πάρει ακόμη στα σοβαρά.
Αυτό σου εύχομαι για τη νέα χρονιά:
όχι να αλλάξεις.
Αλλά να τολμήσεις να υλοποιήσεις αυτό που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός.
Κι αν νιώθεις πως χρειάζεσαι λέξεις για να το πεις,
παραμύθια για να το χαρίσεις,
ή έναν τρόπο να δώσεις μορφή σε όσα νιώθεις —
είμαι εδώ.
Γιατί τα πιο όμορφα δώρα δεν είναι αντικείμενα.
Είναι λέξεις που βρίσκουν τον δρόμο τους στην καρδιά.